Sunday, 3 February 2019

Sedikit Cacatan

Kali ini aku masih kebingungan tentang sebuah rasa yang begitu banyak berlegar di benakku.
Aku menjadi buntu, buntu dan terus buntu. Mungkin aku patut melebarkan sayap dan meninggalkan racun-racun yang menjengkelkan.

Tapi aku tidak berdaya, kerana kalungan yang dihiasi kejujuran dan kudus masih menghantui aku. Aku buntu, buntu dan hingga kini masih lagi buntu. Bila aku mengenangkan kembali, mana mungkin aku mencium mawar yang tidak seharum seperti kebiasaan. Kerana mawar itu telahpun rosak dan bauannya sangat menjengkelkan. Ya, aku tidak pernah menipu pada sukmaku bahawa kesucian jiwa masih melekat pada kebahagiaan yang lalu. Mungkin inilah kesucian cinta. 

Tapi aku bukanlah bodoh atau tidak tahu mana yang tulus, dan mana yang hanyut. Kalau aku minum minuman paling manis, sukmaku akan mati. Kerana minuman itu telahpun diisi racun paling bahaya. Aku bukanlah bodoh yang sering dibonekakan oleh cinta yang palsu. Kerana aku tahu, cinta yang penuh dengan rasa sayang dan kasih pasti akan datang. Ya, ia telahpun datang dan menyemai benih bahagia untuk ditanam ke dalam relungan kalbu.

Tapi kali ini, rumah bahagia perlu dihiasi dengan kejujuran, kesetiaan dan kecintaan. Juga dipagarkan dengan mata-mata kasar agar kesucian sukma tidak menjadi rosak. Dan kali ini, minuman manis yang diberi harus ditapis untuk menjaga ketulusan kalbu. Aku mengharapkan rumah yang sepi dirobohkan, digantikan dengan kota keriangan. Moga kebahagiaan dikibarkan untuk selamanya.